Can love heal all? / Η αγάπη όλα τα θεραπεύει;


seesawWhen you find yourself in unfamiliar territory, in a situation that triggers all your fears, every instinct of self-preservation, the only way to reveal the truth and react with calm, is to seek higher ground. To get an overview of the terrain, so you can spot danger early and plot your escape route. This is what humans have always done.

So I climb, higher and higher, and move along the mountain ridge, in order to get distance and perspective. In the valley below, this is what I observe:

  • There’s a village, the biggest one in size, which is truly afraid. In which people lock themselves at home, wanting to pause their very existence, hoping they will one day reemerge into the light.
  • There’s a village convinced it has all the solutions and can defeat our enemy, but has been denied the power to do it.
  • There’s a village that has been given power, trying to hide the fear and insecurity such crushing responsibility brings, and project instead arrogant confidence in defeating our enemy – while simultaneously trying to cement its power and take advantage of the panic to make a buck.
  • There’s a huge and rich fortress, in which religious leaders have barricaded themselves, depressed that they have lost their flock, dejected at the donation trays being empty.
  • There’s a spiritual village that has appropriated the slogan “REPENT” and is convinced only the spiritually pure will be saved. So, its inhabitants just sit in the lotus position, and ‘omm’ the days away, awaiting their salvation.
  • There’s a village convinced that on the opposite side, there’s another dark, underground, menacing village that has plotted every step of this, that the enemy is part of its wicked plan. Of this, they have undeniable proof and photographic evidence.
  • There is a dark, underground, menacing village, manipulating the other villages, plotting to take advantage of the situation, in order to survive and flourish.
  • There’s a village that is indifferent to the enemy, apathetic and disinterested, since it feels it can’t do anything anyway.
  • There’s a golden castle, whose denizens feel they are untouchable and can just wait this out.
  • There’s a poor, peasant village, whose citizens are dying; they were dying before the enemy appeared and will continue to die if it goes away. Their existential despair is writ large.
  • There’s a village that has retreated into primitive rituals, back to using ancient herbs and nature’s ointments to protect itself from the enemy.
  • There’s a village that espouses the Science of defeating the enemy. It appears impervious and informed, ready to dissect all the data and save all the villages, with only one secret desire for reward: glory.
  • Then there’s a village whose only task is to record events. Its inhabitants scribble away, each wearing differently-hued eyeglasses, interpreting everything that happens through their prism.


I see all this, from here, up high. I feel the anxiety, ambition, pain, delusion, selfishness, hatred, and love. And I note that every village believes its existence to be essential and indispensibly. In truth, from up high, they are all tiny blotches on a planet whose primary element is still Nature. A planet on which, however globalised we become, there are vast oceans still keeping us apart.

                        I feel the time is coming when which view was right and which view was wrong will not matter any longer. The enemy will find us all. Every single one. And I’m not talking about a virus. 

I’m talking about the Lifeforce – indiscriminate, oblivious to our truths or untruths – which has allowed us to exist and, just as easily, will erase us in order to protect itself. Not because it’s wicked or vindictive, but because it is so splendidly designed, so efficiently programmed to ensure its survival. And since every species depends on it, no species can ever be allowed to prevail over others. 

This equation was fixed from the start. We are merely invited to accept it. So I will say it as simply as I can: Our side of the Existential Seesaw is riding high, but it teeters above a chasm. Every time we target our opposite half, our counterweight – whatever that happens to be – we risk falling into the abyss below.


Η αγάπη όλα τα θεραπεύει;;;

Όταν κινείσαι σε ένα άγνωστο τοπίο που διεγείρει όλους τους φόβους σου και τα συστήματα αυτοσυντήρησής σου, ο μόνος τρόπος ίσως να δεις την αλήθεια που κρύβεται και να αντιδράσεις ψύχραιμα, είναι να ανέβεις όσο πιο ψηλά μπορείς για να έχεις εποπτεία όλης της περιοχής και να μπορείς να εντοπίσεις την απειλή νωρίς καθώς και τον τρόπο διαφυγής. Αυτό έκανε πάντα ο άνθρωπος …

Ανεβαίνω λοιπόν ψηλά  και κινούμαι στην κορυφογραμμή που μου επιτρέπει να δω τα πράγματα περιμετρικά και από απόσταση. Παρατηρώ λοιπόν τα εξής:

  • Υπάρχει ένα χωριό, το μεγαλύτερο σε μέγεθος,  που πραγματικά φοβάται και κλείνεται στο σπίτι του ελπίζοντας ότι κάποτε θα μπορέσει να βγει ξανά στο φως, επιθυμώντας να παγώσει την ύπαρξή του.
  • Υπάρχει ένα χωριό που θεωρεί ότι ξέρει πώς να λύσει όλα τα προβλήματα και να νικήσει όλους τους εχθρούς αλλά δεν του έχει δοθεί η εξουσία να το κάνει.
  • Υπάρχει ένα χωρίο που του έχει δοθεί η εξουσία και προσπαθεί να κρύψει τον φόβο του και την ανασφάλεια που του προκαλεί όλο αυτό το βάρος της ευθύνης και προβάλλει υπεροπτικά τον σίγουρο τρόπο για να νικήσει τον εχθρό προσπαθώντας παράλληλα να εδραιώσει την ύπαρξή του και να βγάλει και κανένα φράγκο στην άκρη τώρα που όλοι βρίσκονται σε πανικό.
  • Υπάρχει  ένα τεράστιο και πλούσιο κτίριο που μέσα βρίσκονται κλειδαμπαρωμένοι οι θρησκευτικοί αρχηγοί σε απελπισία που το ποίμνιο χάθηκε και τα παγκάρια είναι άδεια.
  • Υπάρχει το πνευματικό χωριό που έχει κλέψει το σλόγκαν «μετανοείτε » και διατυμπανίζει ότι μόνο οι καθαροί πνευματικά θα σωθούν οπότε κάθονται σταυροπόδι και  περιμένουν δικαίως να σωθούν.
  •  Υπάρχει το χωριό που έχει καταλάβει ότι από την άλλη μεριά υπάρχει ένα σκοτεινό και υπόγειο χωριό το οποίο έχει σχεδιάσει την κάθε ανάσα μας κι όλα αυτά είναι μέρος ενός σχεδίου για το οποίο έχει πάρα πολλές αποδείξεις και φωτογραφικό υλικό.
  • Υπάρχει ένα σκοτεινό και υπόγειο χωριό το οποίο συνεχώς σχεδιάζει και δολοπλοκεί πως θα χειριστεί όλα τα χωριά προκειμένου να επιβιώσει και να πλουτίσει.
  • Υπάρχει ένα χωριό που του είναι εντελώς αδιάφορος ο εχθρός και παραμένει παθητικό και αδιάφορο γιατί αισθάνεται ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι έτσι κι αλλιώς.
  • Υπάρχει ένα χωριό που έχει κτίσει ένα χρυσό κάστρο και κάθεται μέσα του πιστεύοντας ότι δεν το αγγίζει τίποτα.
  • Υπάρχει ένα χωριό πάμφτωχο που οι κάτοικοί του πεθαίνουν με συνέπεια πριν τον εχθρό  και μετά από αυτόν κι η απελπισία είναι γραμμένη με μεγάλα γράμματα πάνω στην ύπαρξή τους.
  • Υπάρχει ένα χωριό που έχει κρατήσει αρχέγονες τελετές και έθιμα και χρησιμοποιεί φάρμακα της φύσης για να προστατευτεί  από τον εχθρό.
  •  Υπάρχει ένα χωριό που έχει εντρυφήσει στην επιστήμη της διάσωσης από τον εχθρό και παρουσιάζεται ατσάλινο και επιστημονικά εμπεριστατωμένο έτοιμο να αναλύσει όλα τα δεδομένα και να σώσει όλα τα χωριά με μόνη ταπεινή και κρυφή επιθυμία το «δοξάστε με».
  • Υπάρχει ένα χωριό με μοναδική αποστολή την καταγραφή των γεγονότων στο οποίο οι κάτοικοι φορούν ο καθένας το δικό του, τεράστιο χρωματισμένο γυαλί και αποδίδει τα γεγονότα κατά βούληση…


Τα βλέπω όλα αυτά από ψηλά όπως βρίσκομαι. Νιώθω την αγωνία, την φιλοδοξία, τον πόνο, το ψέμα, τον εγωισμό, το μίσος, την αγάπη και παρατηρώ ότι όλοι νομίζουν ότι η ύπαρξή τους είναι εξαιρετικά σημαντική και αναγκαία.  Αλλά ουσιαστικά από ψηλά τα χωριά είναι μικρές κηλίδες σε έναν πλανήτη που η φύση εξακολουθεί να είναι το βασικό στοιχείο του. Που ότι και να κάνουμε οι ωκεανοί μας περιορίζουν και μας βάζουν στην θέση μας.

Αισθάνομαι ότι πλησιάζει ο καιρός που το δίκιο της άποψης του κάθε ενός δεν θα έχει καμία απολύτως σημασία γιατί ο εχθρός θα τους βρει όλους. Μα όλους. Και δεν μιλάω για την αρρώστια.

Μιλάω για την δύναμη της ζωής που μας επέτρεψε να υπάρχουμε χωρίς διάκριση και χωρίς να νοιάζεται για την αλήθεια και το ψέμα μας και με τον ίδιο τρόπο θα μας πάρει προκειμένου να προφυλάξει τον εαυτό της. Κι όχι γιατί είναι εκδικητική αλλά γιατί είναι με τέτοιον ανυπέρβλητα σωστό τρόπο πλασμένη ώστε να διασφαλίζει την ύπαρξή της με τον τέλειο προγραμματισμό από την αρχή. Κανένα είδος δεν θα μπορέσει ποτέ να επικρατήσει απέναντι σε κανένα άλλο γιατί εξαρτάται από αυτό.

Η εξίσωση είναι τοποθετημένη από την αρχή κι εμείς απλά καλούμαστε να την αποδεχτούμε. Και θα το πω όσο πιο απλά μπορώ. Η τραμπάλα της ύπαρξής μας βρίσκεται τοποθετημένη σε μια κορυφή κι από κάτω βρίσκεται το χάος. Κάθε φορά που πυροβολούμε το άλλο μας μισό, το απέναντι μας ( ότι κι αν είναι αυτό) γκρεμιζόμαστε στο κενό.


Posted in Uncategorized | Leave a comment

άκου το σώμα σου….26 και 27 Νοεμβρη

sounio-lightΤο  “ΆΚΟΥ ΤΟ ΣΏΜΑ ΣΟΥ” δεν είναι ένα ακόμα εργαστήρι. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να δώσουμε λίγο χώρο σε μας. Να πάρουμε μια βαθιά ανάσα. Να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική γωνία και να επανεκτιμήσουμε τα δεδομένα μας. Να ξεκουράσουμε το κομμάτι μας που ανησυχεί και να δώσουμε χώρο στο κομμάτι μας που μας αγαπάει, μας στηρίζει, μας φιλοξενεί και μας αγαπάει. Το σώμα μας. Το πιο ειλικρινές μας κομμάτι.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό διάλειμμα από όλη την μαυρίλα, τον φόβο και την ανησυχία που υπάρχουν γύρω μας, ας κλείσουμε τα μάτια κι ας δώσουμε ένα Σαββατοκύριακο στον εαυτό μας να μας συναντήσει, να μας ανακουφίσει, να μας συμβουλεύσει και να μας αλλάξει την διάθεση.

Εμείς θα είμαστε εκεί γεμάτοι ενέργεια. Εσείς;

Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ:

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Senti il tuo corpo Sabbato 7 Maggio e Domenica 8 Maggio


Mixarrt studio,Pisa
Sabbato 7 Maggio a 2.00 pm
Domenica 8 Maggio a 11.00 am

Marina Angeletaki e Dimitris Georgoulas vi invitamo Sabbato 7 Maggio e Domenica 8 Maggio ad offrire un grande regalo al vostro corpo: La vostra piu’ profonda attenzione verso di lui. Non potete immaginare con quale riconoscimento il vostro corpo accetera’ e vovra’ questo regalo. Lui ha molte cose da raccondare se solo gli diamo tempo ed ascolto.
Il corpo è “la casa” della nostra anima, il veicolo per fare esperienze
in questa vita e provare emozioni.
Nostra cura ed attenzione è mantenerlo in salute, in forma ed offrirgli
il massimo piacere.

Il laboratorio “Senti il tuo corpo” e’ stato creato per due scopi principali.

Ascoltare la lingua del corpo e decodificarla.

Il corpo ha i suoi sensori per capire la realta’, il suo unico sistema di riconoscimento del nostro ambiente.

Ci sono delle giornalle in cui si svegliamo ed abbiamo un’inspiegabile sensazione che qualcosa  di buono o cattivo succedera’. Il nostro corpo con le sue antenne  ha decodificato le sue informazioni con la sua “non logica” e ci avverte. Solo se conosciamo il suo linguaggio possiamo muoverci con sicurezza verso la direzione migliore per “farci” del bene.

Vi invitiamo a diventare osservatori di voi stessi, il vostro corpo vi conosce meglio di qualsiasi altra personae vi ama. Facendo meditazione responsabile e giochi di esperienza decodificheremo insieme il suo linguaggio e impareremo a conoscere le sue informazioni.

Il nostro corpo cerca la direzione della salute, cosi come le piante cercamo il sole. Dedichiamogli un po’del nostro tempo e l’attenzione che merita.

buddha with flower

Prima giornata

1.Cominceremo la nostra giornata con un leggero e rilassante contatto con il nostro corpo.

Lo scopo den viaggio e’ di “ascoltare” il corpo attraverso gli occhi dell’ osservatore interno,noi.

2.Presentazione den significato “Senti il tuo corpo”

3.”Giocheremo” con lo scopo di avvicinarci al nostro corpo. Questo gioco che ci guidera’ a comprendere quale relazione esiste con il nostro corpo in guesto periodo della nostra vita.

4.Chuideremo la prima parte del laboratorio con una meditazione che ci permettera’ di comprendere le  informazioni che ci segnala il nostro corpo: cosa sente, cosa vuole dirci  e cosa occorre per essere in pace.

Intervallo di 30 minuti

5. Cominceremo il nostro appuntamento pomeridiano con un  gioco che ci servira a conoscere le informazioni  sensoriali che ci invia il nostro corpo e non solo, anche quelle che provengono dai corpi  con cui siamo in contatto.

6 Convesazione sul significato di’sentire’. I diversi  modi in cui le nostre orecchie ascoltano ed accettano le informazioni e come siamo pronti a recepire.

7.Con la meditazione finale riusciremo  forse a sentire veramente il nostro corpo, senza ‘paura e passione’ ma con emozione e rispetto.

8.Chiuderemo la giornata con una condivisione di gruppo di cosa abbiamo provato nella durata del laboratorio.

Seconda giornata20141122_114728

La seconda giornata ha lo scopo di mettere in azione la gioia che e’ in noi e di darle spazio cambiando le nostre vibrazioni e guardando il mondo con piu’ ottimismo.

1.Cominceremo la nostra giornata con un rilassante contatto con il nostro corpo. Scopo del “viaggio”  e’ di sentire il nostro corpo  dopo le informazione che abbiamo ricevuto nella giornata precendere.

2. Gioco e sento. Un gioco creato per comprendere quello che recepiamo dalla vita e riguardo a quello che possiamo ricevere in questo particolare momento.

3.Seguira’ poi una meditazione con lo scopo di entrare in contatto con l’ autenticita  gioia intrinsera in noi stessi.

Intervallo di 30 minuti

4.Cominceremo con un gioco che faremo ad occhi chiusi .Con l’ aiuto del nostro intuito  cercheremo dentro di noi i sentimenti del nostro cuore.

5.Siamo pronti a lasciare il nostro corpo di esprimersi  liberamente con fantasia,  esperimere la nosta autenticita’.

6.Con questa ultima meditazione siamo pronti ad entrare in contatto con noi stessi, con un invito pieno di sincerita’ e dolcezza.

7.Chiuderemo la giornata con una condivisione di gruppo del esperienza vissuta durate tutta la durata den laboratorio.

“Sento il mio corpo” e’ pensato in modo tale che le due giornate siano indipendenti. In questo modo avrete la possibilita’ di seguire una sola giornata o tutte e due se avete la voglia di dedicare tutto il fine settimana la vostro corpo.

Per informazioni :

Adesioni entro il 30 aprile


10707970_10204860080452594_1773701097_n (1)I sintonizzatori del laboratorio sono Marina Angeletaki e Dimitris Georgoulas i quali con 20141127_162901molto piacere condivideranno con voi la linguaggio del corpo e vi insegneranno a decodificarlo. Aperti a nuove experienze si muvono nello spaio della terapie alternative da piu’ di dieci anni con rispetto e leggerezza seguendo la proprie aspirazioni interni.Chiunque fosse interessato puo’ anche provare l’esperienza personale di una CranioSacral Terapia, per un piu’ profonda e sincera comunicazione con il vostro corpo.



Posted in Uncategorized | Leave a comment



happy3Άκου το Σώμα σου
Η Μαρίνα Αγγελετάκη και ο Δημήτρης Γεωργούλας σας καλούν το Σαββατοκύριακο 2 και 3 Απριλίου να δώσετε ένα μεγάλο δώρο στο Σώμα σας. Την αμέριστη προσοχή σας. Και δεν μπορείτε να φανταστείτε με τι ευγνωμοσύνη δέχεται το Σώμα αυτό το δώρο και πόσα έχει να μας πει αν του δώσουμε χρόνο.

Όλοι γνωρίζουμε ότι το Σώμα μας είναι ο “οίκος” της ψυχής μας, το όχημά της για να κάνει εμπειρίες σε αυτή την ζωή και να νιώσει. Όλοι φροντίζουμε να το κρατάμε υγιές, να το ασκούμε και να του προσφέρουμε ευχαρίστηση. Αλλά πόσο πραγματικά το ακούμε; Κι αν το ακούμε πραγματικά, έχουμε κατανοήσει ότι είναι η πιο αντικειμενική πυξίδα στις αποφάσεις μας;

Το εργαστήρι “Άκου το Σώμα σου” έχει σχεδιαστεί για δύο βασικούς στόχους. Να αφουγκραστούμε την γλώσσα του Σώματος και να την αποκωδικοποιήσουμε.

Το Σώμα μας έχει τους δικούς του αισθητήρες που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, το δικό του μοναδικό σύστημα αναγνώρισης του περιβάλλοντός μας – του εσωτερικού και του εξωτερικού. Υπάρχουν ημέρες που ξυπνάμε κι έχουμε μια αδιόρατη αίσθηση ότι κάτι καλό ή κακό πρόκειται να συμβεί. Είναι το Σώμα μας που με τις διευρυμένες αντένες του έχει αντλήσει τις πληροφορίες αυτές με τον δικό του, μη λογικό τρόπο και μας προειδοποιεί. Και μόνο αν γνωρίζουμε την γλώσσα του μπορούμε να κινηθούμε με ασφάλεια προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση με τρόπο που να είναι προς το συμφέρον μας.

Σας καλούμε να μπείτε στην θέση του παρατηρητή για να κατανοήσετε τι προσπαθεί να σας πει το δικό σας Σώμα, που σας γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον και σας αγαπά με τον πιο έμπρακτο τρόπο. Μέσα από κατευθυνόμενους διαλογισμούς και εμπειρικά παιχνίδια θα αποκωδικοποιήσουμε μαζί την γλώσσα του και θα πάρουμε τις πιο αθώες, αληθινές και αμερόληπτες πληροφορίες.

Το Σώμα μας επιθυμεί και κατευθύνεται πάντα προς την υγεία και την πιο πλούσια και συμφέρουσα εμπειρία για εμάς. Ας του δώσουμε λοιπόν λίγο από τον χρόνο μας και την εμπιστοσύνη που του αξίζει.




Άκου το Σώμα σουπρόγραμμα

Σάββατο & Kυριακή
Διάλειμμα 30′

Ημέρα 1η
1. Θα ξεκινήσουμε την ημέρα μας με μία χαλαρωτική και απαλή επαφή με το Σώμα μας. Σκοπός του “ταξιδιού” αυτού είναι να νιώσουμε το Σώμα μας μέσα από τη ματιά του εσωτερικού παρατηρητή.

2. Παρουσίαση για το τι σημαίνει Άκου το Σώμα σου.

3. Θα “παίξουμε” με σκοπό να έρθουμε πιο κοντά στο Σώμα μας, ένα παιχνίδι που θα μας οδηγήσει να κατανοήσουμε πια είναι η σχέση μας με το Σώμα μας, αυτή την περίοδο της ζωής μας.

4. Θα κλείσουμε το πρώτο μέρος του εργαστηρίου με έναν διαλογισμό ώστε να πάρουμε τις πρώτες πληροφορίες από το Σώμα μας, για το πως νιώθει, τι θέλει να μας πει για την σχέση μας, τι χρειάζεται από εμάς για να είμαστε σε ειρήνη.

Διάλειμμα 30 λεπτών

5. Θα ξεκινήσουμε το απογευματινό ραντεβού μας με ένα απαλό παιχνίδι, που σκοπό έχει να μας καθοδηγήσει έτσι ώστε να πάρουμε πληροφορίες με αισθητήριο όργανο το Σώμα μας, όχι μόνο για εμάς αλλά και για τους άλλους που αγγίζουμε.

6. Συζήτηση για το τι σημαίνει “ακούω”. Με πόσους διαφορετικούς τρόπους υποδέχονται τα αυτιά μου τις πληροφορίες και πως μπορούμε να είμαστε ανοιχτοί σε αυτές

7. Στον τελικό διαλογισμό θα καταφέρουμε για πρώτη φορά ίσως να “ακούσουμε” πραγματικά το Σώμα μας, χωρίς “φόβο και πάθος” αλλά με συγκίνηση και σεβασμό και θα γίνουμε κοινωνοί της βαθιάς του σοφίας.

8. Θα κλείσουμε την ημέρα με ομαδικό μοίρασμα για το πως νιώσαμε κατά την διάρκεια του εργαστηρίου.

Ημέρα 2η

Την δεύτερη ημέρα στόχος μας είναι να ενεργοποιήσουμε την χαρά που υπάρχει μέσα μας και να της δώσουμε χώρο, αλλάζοντας την δόνησή μας και κοιτώντας τον κόσμο λίγο πιο αισιόδοξα.

1. Θα ξεκινήσουμε την ημέρα μας με μία χαλαρωτική και απαλή επαφή με το Σώμα μας. Σκοπός του ‘ταξιδιού’ αυτού είναι να νιώσουμε πως είναι το Σώμα μας σήμερα, ίσως μετά από τις καινούριες πληροφορίες που πήραμε εχθές, δίνοντας χρόνο και παρατηρώντας το σε αυτή την καινούρια ημέρα στη ζωή μας.

2. Παίζω και νιώθω. Ένα παιχνίδι σχεδιασμένο ώστε να κατανοήσουμε αυτό που παίρνουμε από την ίδια την ζωή, σε σχέση με αυτά που θα μπορούσαμε να πάρουμε τη δεδομένη στιγμή και συγκυρία.

3. Στην συνέχεια θα ακολουθήσει ένας διαλογισμός με σκοπό να συντονιστούμε με την ποιότητα της αυθεντικότητας και της χαράς, του καθενός από εμάς.

Διάλειμμα 30 λεπτών

4. Θα αρχίσουμε με ένα παιχνίδι με κλειστά τα μάτια και με βάση τη διαίσθησή μας θα δούμε ίσως, που τοποθετούμε μέσα μας το συναίσθημά μας και την καρδιά μας.

5. Και είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε το Σώμα μας να συνδημιουργήσει ελεύθερα, με απεριόριστη φαντασία, παρέα με τον αληθινό μας εαυτό και με αυτόν τον τρόπο θα πάρουμε τα μηνύματά του.

6. Σε αυτόν τον τελευταίο διαλογισμό του εργαστηρίου είμαστε έτοιμοι να έρθουμε σε επαφή με τον αληθινό  εαυτό μας, σε ένα κάλεσμα γεμάτο ειλικρίνεια και απαλότητα.

7. Θα κλείσουμε την ημέρα με ομαδικό μοίρασμα για το πως νιώσαμε κατά την διάρκεια του εργαστηρίου.

Το Άκου το Σώμα σου είναι σχεδιασμένο ώστε η κάθε ημέρα να είναι αυτοτελής. Έτσι ώστε να μπορέσετε να παρακολουθήσετε μία ημέρα από τις δύο, ή και τις δύο εάν επιθυμείτε να αφιερώσετε ένα ολόκληρο Σαβ/ριακο στο Σώμα σας.



Συντονιστές του εργαστηρίου είναι ηΜαρίνα Αγγελετάκη και ο Δημήτρης Γεωργούλας, που με

πολύ χαρά θα μοιραστούν μαζί σας την γλώσσα του Σώματος. Ανοιχτοί σε οποιαδήποτε καινούρια εμπειρία, κινούνται στον εναλλακτικό θεραπευτικό χώρο για πάνω από μία δεκαετία με σεβασμό και απαλότητα και ακολουθώντας το εσωτερικό τους κάλεσμα.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί επίσης, να δοκιμάσει την εμπειρία μιας ατομικής συνεδρίας Κρανιοϊερής Θεραπείας, για ένα πιο βαθύ και ειλικρινή διάλογο με το Σώμα του.

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας.

Μαρίνα Aγγελετάκη
697 4810 419
facebook: ΝέοΣ ΆνθρωποΣ

Δημήτρης Γεωργούλας
facebook: ΝέοΣ ΆνθρωποΣ

Workshop 30 & 31 January

Listen To Your Body


We all have notions as to who we are; or at least who we’d like to be. Are we close to this ideal self, or are we battling obstacles?
Each of us has a Sage in them, waiting to give us not only instructions, but also the tools necessary to return us to our healthy, natural condition. Since our Body contains all the data about who we are and what we are made of, it also knows what we need at each given moment to be well.
When love and lightness of touch becomes the basis of one’s relationship with oneself, obstacles are minimized.
We are accustomed to caring for our Body only externally (beauty products, exercise etc.). Might we also “see” our Body from the inside? Listen to what it yearns for, instead of guessing what it needs?
Our Body has no voice; its way of communicating with us is feeling. Each human has their own truth and we owe it to ourselves to come into contact with ours. It is how we understand what truly pleases or disturbs us.
Our aim, in this experiential workshop is to decode our Body’s voice. To come closer to our own truth.

Listen To Υour Body is designed to bring us into contact with our Body in a new way, through soft play and meditation, so we may understand who we are and what our needs might be at this moment. This is how we converse with our authentic self, starting a relationship which simultaneously points to a positive life viewpoint and understanding.
Our Body is the sole data collector; the only entity who can tell us what we need, in order to be well, healthy, joyful and balanced.
Listen to your Body – Schedule

The 2-day workshop schedule is as follows:

Saturday & Sunday


30′ break



Day 1
1. We start the day with a relaxing and delicate contact with our Body. A short meditation, in order to let go of what is preoccupying us for a while and give our Body the space and time in which to exist. This journey’s aim is to feel our Body through the eyes of our internal observer and get a first snapshot of how it is right now.
2. Introduction to Listen To Your Body. We all introduce ourselves and talk a little about what our relationship with our Body is – or what we think it is; the points on which our relationship is in harmony and those in which it is unbalanced.
3. In order to get closer to our Body, we “play” a game which will help us understand ourselves and our needs. We close our eyes, and play this game of consciousness and truth.
4. We close the first part of our workshop with a meditation in order to mine our Body for information, about how it feels, and how we feel about the different sensations or emotions which surface. An internal data-collecting voyage about where my Body is after what I have learned, heard or realised about it and our relationship.
We break for half an hour for a very light lunch of your choice which will allow us to continue work for the rest of the day without distractions. We will offer tea , cookies and dried nuts.
5. We begin the afternoon session with a gentle game which will give us information, using the whole body as a sensory organ, not only about us but about the other people with whom we come in physical contact. A game which will give us a chance to concentrate on and understand how we “listen” to others, and, by extension, to ourselves and our own Body.
6. We discuss what it means to listen. Really listen, without knowing, without hypothesising, without being afraid. This is followed by the day’s last meditation, so that we may listen – possibly for the first time, really listen -to our Body, let it express itself without fear or reservation, but also with love and inner peace and establish the basis of our new relationship.
7. We finish the day with a session of sharing with the group how we have felt during the workshop.
Day 2
We call this workshop “New Person” because we will work in collaboration with our Body to come into contact with that part of ourselves which is always young, full of life and appetite, the part of us which is thirsty to live each ordinary day, finds knowing new things joyful and turns events into experiences.
1. We start the day again by making relaxing and gentle contact with our Body, so that we may once again come close to it and open up real channels of communication. This journey’s aim is to get to know our Body better, through the eyes of our internal observer.
2. Play and feel. A game designed to comprehend what we get out of life itself, compared to what we could be getting. A game which will indicate what worries us, stops us, what we want and how we claim it.
3. What follows is a meditation with the goal of tuning ourselves into the quality of our own authenticity, different for each. Communicating either again, or for the first time with this “New Person” inside of us and get the information he or she wants to share.
half hour break, as in Day 1.
4. We are now ready to allow our Body to create a game full of unconstrained imagination, hand-in-hand with our true self. Step by step we will sketch out and remember our authentic self and have a conversation; get to know it better.
5. In this, the workshop’s last meditation, we are ready to come into contact with our true self, in a call full of honesty and softness.
6. We finish the day with a session of sharing with the group how we have felt during the workshop.
The workshop will be given by Marina Angeletaki and Dimitris Georgoulas, both CranioSacral therapists who work individuals and groups, sharing their experience and love.

For more details & registration please contact Marina:



facebook: ΝέοΣ ΆνθρωποΣ

Posted in Uncategorized | 1 Comment


Πρόσκληση σε εργαστήρι:

ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ :  “Άκου το Σώμα σου”

(Από τις 3μμ έως τις 8 το απόγευμα με ενδοιάμεσο διάλλειμα).


          Στο εργαστήριο αυτό θα έρθουμε σε επαφή με το Σώμα μας με ένα καινούργιο τρόπο, μέσα από απαλά παιχνίδια και διαλογισμούς ώστε να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε και ποιες είναι οι ανάγκες μας αυτήν την στιγμή. Το Σώμα μας είναι ο μοναδικός συλλέκτης πληροφοριών που μπορεί να μας πει τι χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά, υγιείς, χαρούμενοι και ισορροπημένοι. 

Έχουμε μάθει να νοιαζόμαστε το Σώμα μας μόνο εξωτερικά (κρέμες, γυμναστήριο, κ.τ.λ.)

Μπορούμε ίσως να “δούμε” το Σώμα μας πιο εσωτερικά, να ακούσουμε τις ανάγκες του κι όχι να μαντέψουμε εμείς τι χρειάζεται. Στόχος μας είναι να αποκωδικοποιήσουμε την φωνή του Σώματός μας. Να έρθουμε πιο κοντά με την δική μας αλήθεια.

 hibhbuddha with flower

Το Σώμα μας δεν έχει φωνή και ο τρόπος που επικοινωνεί είναι αυτό που νιώθουμε. Ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του αλήθεια και ωφείλουμε να έρθουμε σε επαφή με την δική μας αλήθεια ο καθένας μας, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι μας ενοχλεί και τι μας ευχαριστεί.



ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ :  “Νέος Άνθρωπος”

(Από τις 3μμ έως τις 8 το απόγευμα με ενδιάμεσο διάλλειμα)


    Healthy-Weight-Kids   Ο Νέος Άνθρωπος, δεν είναι ακριβώς άνθρωπος. Είναι μια ιδέα, μια επιθυμία, ένα όνειρο. Μοιάζει με τον χτύπο της καρδιάς όταν συναντιέται με τον αγαπημένο, μοιάζει με το σύννεφο όταν γίνεται βροχή, μοιάζει με το δέντρο και το βουνό.

Ακίνητος, ήσυχος αλλά Νέος.


Ο Νέος Άνθρωπος δεν έχει απλώς επιθυμία για ζωή, η ζωή εκδηλώνεται από βαθιά μέσα του  χωρίς να συναντάει εμπόδια και περιορισμούς. Ο Νέος Άνθρωπος, ξαποστένει μέσα στην ησυχία και την αγάπη, κινείται με χαρά και περιέργεια στη δράση, ερωτεύεται με πάθος την ομορφιά και την πολλαπλασιάζει.


Όλα αυτά γίνονται χωρίς επεξεργασία, προετοιμασία ή πρόθεση. Συμβαίνουν γιατί ισχύει μια καινούργια αρχή μέσα του.

Αγαπάει τον εαυτό του.

Για αυτό είναι πάντα νέος.


Καιρός να τον συναντήσουμε.




Posted in Uncategorized | Leave a comment




Words are a front. Behind those words, the audible and said, there are other words, hidden and unsaid, which can be either heavier and darker or brighter and more perfect.

Words lay unsupported and lifeless when they are not backed up by the emotion they deserve. They are empty words, without vibration or substance. They are waste.
What I have to say, I will keep saying through my rippling, fluid reality. The only constant is the confidence that I march down a path on which the letters that make up my name are scattered – an “m” here, an “a” a little further down – without doubting my intention: to travel my path.
What I have to say, I can say with no words. As long as my feelings are clean and I feel them swell to the point where they can express themselves in a hand movement, a tear, a smile, a caress.
In any case, love requires no words. It requires a silence that it can fill with its presence.

                Όλες οι λέξεις έχουν τον ήχο τους. Και πίσω από τις λέξεις τις φανερές και τις ειπωμένες, έρχονται άλλες λέξεις κρυφές και ανείπωτες που είναι πιο βαριές και πιο σκοτεινές ή πάλι πιο φωτεινές και πιο τέλειες.

Μα οι λέξεις κείτονται πεθαμένες και αστήριχτες όταν δεν υποστηρίζονται απ το συναίσθημα που τους αξίζει. Είναι λέξεις κενές, χωρίς δόνηση χωρίς ουσία, είναι λέξεις σκουπίδια. 

Αυτό που έχω να πω, θα συνεχίζω να το λέω μέσα σε αυτήν την κυλιόμενη, ρευστή πραγματικότητα που το μόνο που μπορεί να είναι σταθερό είναι η πεποίθηση ότι βαδίζω το δρόμο που έχει σκόρπια πάνω τα γράμματα από το όνομα μου. Ένα μι εδώ ένα άλφα παρακάτω, χωρίς να αμφιβάλω για την πρόθεσή μου που είναι μόνο αυτή.

Να διαβώ το δρόμο μου.

Αυτό που έχω να πω μπορώ να το πω χωρίς καμία λέξη. Φτάνει το συναίσθημά μου να είναι καθαρό και να το αισθάνομαι να φουσκώνει τόσο που να εκδηλώνεται στις κινήσεις των χεριών, στα δάκρυα, στα χαμόγελα, στα χάδια.

 Η αγάπη εξάλλου δεν χρειάζεται λόγια.

Χρειάζεται ησυχία για να την γεμίσει με την παρουσία της. 

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment


            Image I once played a party game where people would claim they used to work in a particular profession and the others would try to guess whether this was true or not. I was the ideal subject for this game, because I have had a very wide spectrum of jobs in my life. When I think about them, even I am surprised.

              From a very young age, I knew I wanted to be a healer of some kind. I managed to train as that and to be part of the small community within which I live, with that impressive little label. Both before and after, I touched on an eclectic range of professions. First, because I always appear calm and deliberate even when, in truth, I would reach boiling point internally. Second, because I had been trying to find the thing that would make me truly content. 

I have always been searching for “my truth”. I have always tried to understand what it is inside me that triggers either dynamism or passivity. In the last ten years, I have taken a journey deep inside myself which has led me to unexpected shores. I have experienced both poverty and wealth and I am certain that the level of everyday happiness is not related to either. 

Recently, I went into a figurative cave and hid myself. In that cave, I also found myself in there, but primarily I obscured it. Being overly sensitive for my liking, I discovered that within the stillness of this cave there was wealth and security. Essentially, I avoided relating to people and the dangers of either pleasing or upsetting them with my actions. The childish, tender, terrified part of my soul loved it there. Meanwhile, the other part of me which craved sunshine and deep, quickening breaths, became miserable. 

This year, I feel ready to abandon the cave. I’m coming out. I feel ready to place myself in the world and self-determine. I feel outrageous energy and power in me. It is so overwhelming that it can no longer be contained. So, I’m coming out. I ask the Skies to alleviate my fears. I know that some around me will be glad and others mad. I feel my heart is clear, though, when it tells me that both glad and mad are simply projecting their own dramas onto me. My challenge in not to allow either their joy to buoy me or sadness deflate me. 

I don’t know if it is down to timing or the stars and the moon that make me feel compelled to open my mouth and articulate my own and unique words. I do know that they are many and crammed in my larynx, waiting to jump out and play. 

For forty-six years I have adjusted my existence to others’ circumstances, contracting myself out to them, so that they might love me. Now is the time to be faithful to the contract I made with myself, to respect my own signature, to declare my existence. Not far from home, but within it. And by home, I mean myself. 


              Υπήρχε κάποτε ένα παιχνίδι που έλεγαν διάφοροι άνθρωποι πού έχουν δουλέψει και ο παίχτης προσπαθούσε να καταλάβει ποιος έλεγε αλήθεια. Θα ήμουν ιδανική παίχτρια σε αυτό γιατί έχω κάνει τόσες διαφορετικές δουλειές στην ζωή μου, που όταν το σκέφτομαι εκπλήσσω τον εαυτό μου.

             Από πολύ μικρή ήξερα ότι ήθελα να γίνω θεραπεύτρια. Και κατάφερα να το σπουδάσω και να εμφανιστώ για αρκετά χρόνια στην μικρή κοινωνία που ζω με αυτή την φανταχτερή ταμπελίτσα. Πρίν και μετά άγγιξα διάφορα εργασιακά άκρα, αφενός γιατί ενώ φαίνομαι ήρεμη και αργοκίνητη ουσιαστικά μέσα μου πάντα βράζω, και αφετέρου γιατί προσπαθούσα να βρώ αυτό που πραγματικά θα μου εφτιαχνε μια ευχαριστημένη πραγματικότητα.

         Πάντα αναζητούσα την αλήθεια μου. Πάντα ήθελα να γνωρίζω τι συμβαίνει μέσα μου και με οδηγεί σε δράση ή απραξία. Τα τελευταία 10 χρόνια μπήκα σε ένα δρόμο βαθιά εσωτερικό, που με έβγαλε σε διάφορες ακτές χωρίς να το περιμένω. Έχω ήδη βιώσει την εμπειρία της φτώχιας και της υπερβολικής άνεσης και είναι σαφές ότι το επίπεδο καθημερινής ευτυχίας δεν άλλαζε.

             Τα τελευταία χρόνια μπήκα σε μια σπηλιά και με έκρυψα. Μέσα σε αυτήν την σπηλιά με βρήκα βεβαίως, αλλά βασικά με έκρυψα. Υπερβολικά ευαίσθητη για τα γούστα μου, ανακάλυψα ότι στην ησυχία της σπηλιάς μου υπήρχε πλούτος και ασφάλεια. Ουσιαστικά δεν διακινδύνευα να σχετιστώ με ανθρώπους και να τους δυσαρεστήσω ή να τους ευχαριστήσω με την δράση μου. Το παιδικό, τρυφερό, φοβισμένο κομμάτι της ύπαρξής μου το καταφχαριστήθηκε. Ωστόσο το άλλο, που θέλει να είναι έξω στην λιακάδα και να αναπνέει βαθιές ζωογόνες ανάσες, στεναχωριόταν βαθιά.

             Φέτος αισθάνομαι ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω την σπηλιά μου. Βγαίνω. Ξανατοποθετώ τον εαυτό μου στον κόσμο και αυτοκαθορίζομαι. Η δύναμη και η ενέργεια που αισθάνομαι μέσα μου είναι εξωφρενική. Έχει μεγαλώσει πια τόσο πολύ που δεν γίνεται να μαζευτεί. Κι έτσι βγαίνω. Ζητάω βοήθεια από τον Ουρανό να καταπραΰνει τους φόβους μου.Γνωρίζω ότι κάποιοι θα χαρούν και κάποιοι θα θυμώσουν.Νιώθω όμως οτι η καρδιά μου είναι καθαρή όταν μου λέει ότι και οι μεν και δε, κάνουν προβολή την δικια τους ταινία πάνω μου. Ουσιαστικά είναι η δική μου πρόκληση να μην με φουσκώσει η χαρά και να μην με αδειάσει η λύπη.

             Δεν ξέρω αν είναι η χρονιά, τα  άστρα και τα φεγγάρια που με διατάζουν να ανοίξω το στόμα μου και να αρθρώσω τις δικές μου μοναδικές λέξεις. Ξέρω όμως ότι είναι πολλές και στριμώχνονται στο λαρύγγι μου για να πεταχτούν έξω να κάνουν τα παιχνίδια τους.

    Σαραντα έξι ολόκληρα χρόνια προσαρμόζω την ύπαρξή μου στις συνθήκες και τα συμβόλαια με τους άλλους προκειμένου να με αγαπούν. Τώρα ήρθε η ώρα να τηρήσω τα δικά μου συμβόλαια, να σεβαστώ τις υπογραφές που έβαλα, και να εκδηλώσω την ύπαρξή μου. Όχι μακριά από το σπίτι μου. Αλλά μέσα σε αυτό. Και όταν λέω σπίτι, εννοώ εμένα.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 5 Comments



September 15 – 27, 2014 THE GREEK ISLANDS



Greece Presention
in Sacramento, CA 

February 23, 2014

Meet Marina – She is here from GREECE!! 
Meet Jeri – the hostess, and also Guide. 

Learn first hand, from a native Greek! 
Ask the questions that have been burning in your mind and heart.
You will get copy of the itinerary – the details. Refreshments
The sacred journey begins on February 23 – receive the details to prepare for a life changing dream trip! 
Book you trip and receive BIG DISCOUNT!

RSVP: Jeri (916) 531-9838 
Email: Jeri:

The Greek Islands
Santorini • Paros • Mykonos • Athens

Agean Sea-black sand beaches, cobblestone alleyways, Sailing, Venetian Lighthouse, Delicious Seafood, Perissa/Kamari/Ammoudi Beaches
White-washed lanes, famous windmills, churches, rich might life, Paros, Ekatontapyliani (Hundred Gate) Church, Fishing Village, Village of Lefkes, Antiparos Island, Delos Island-ancient ruins of 7th century BC, birthplace of Apollo, maritime museums 
See the beauty of the most famous Greek landmark – the Parthenon, Ancient Agora, Kalimarmaro Stadium – first modern Olympics in 1896, Old Royal Palace/Todays’ Parilament, New Acropolis Museum And enjoy fabulous Greek Cuisine

Marina, Alexandra & Jeri

     September 17 to 27, join us in a island hopping tour that does not resemble any other. Our goal is to make you see Greece through our own eyes. 
     Marina and Alexandra grew up on Mykonos island. It is very probable that we have sea water running in our veins! Jeri has been coming in Greece every year since we met. 
     Greece holds a special place in our hearts. The intensity of the light; the unique beauty and the feeling you have on these islands are life changing.
     Let us take you on a trip where traveling and visiting the islands is a magical, sacred and profound experience! 
     Do you know about ancient Greeks and their every day life philosophy, their traditions and values? Do you have any idea how the Tzatziki is supposed to taste? 
     You will really enjoy the landscape and history – messages that talk directly to your soul! 
     That is what you can do with us. 
     That is the kind of holidays we can offer you!




Ronney Aden
Worldwide Wisdom Directory
(707) 942-5033
Posted in Uncategorized | Leave a comment




 Image             I love the ancient gods. Perhaps because they are not imposed on me like newer ones, with rules limits and obligations, which I dislike. Instead, they are suspended in time, covered by a veil that barely obscures them, beckoning me to understand the essence of their worship.

             Some I feel more connected to, some frighten me, some are unknown. Then there is Apollo, god of light. I was born his neighbour; on an island near to the one of his birth and so I feel a dearer familiarity.

        His birthplace, Delos, greets me in the morning and says goodnight at sundown, as I look on from my balcony. I visit it often. I feel it my homeland and it always rewards me with gifts and helps me clear out my anxieties and illuminate my dark recesses.

        Maybe by chance, I find myself travelling to Delphi – Apollo’s winter temple – whenever something more challenging is going on in my life. Whether consciously or inadvertently, it so happens. It is always a unique experience when I find myself in the midst of that imposing landscape and partake of his truthful communion. Especially with people I love, who multiply the feeling of gratitude inside me and cause me to worship that light which defines our lives’ path.

         Without wishing it, I am seized by awe on every step of the climb, my respect is activated, even though I do not live in the time of his worship. I feel his oracle, Pythia, eternally sat above the fissure on the rock where temple’s sanctum was located, ever ready to give me her prophecies. Never precise, but always divinely inspired and full of light.

        Along the length and breadth of the planet, these ancient places of worship are places of power and energy. It is enchanting to visit them, necessary to pay a contribution towards their upkeep and absolutely essential to respect them. But you will be doing them an injustice if you don’t feel them fully and allow them to offer their gifts.
         Every time I find myself in such a place, I sit there – eyes closed – and feel it. As soon as I achieve calm, the place’s power imparts vital information within me, solves my riddles, guides me and recharges me with the strength to express all my potential for being.

          Apollo is a deity of many names, many countries, many faces. The Ancient Greek one is beautiful, full of music, potency and mystery. Before enter in his temple to ask for a prophecy, you would pass a sign which reads “γνώθις εαυτόν” – know yourself. Because if you don’t, you are unlikely to be able to hear and comprehend the sun-god’s words. You will just hear the prattling of your own ego, you desires, your fears, your anger. Apollo wants to talk to you. But he wants to talk to the real you, to help you recognize it, not just caress your ear with flattery.

         Listen to him. He hides in the cracks of ancient marbles, among the rich flora, under the garrulous waters of the Castallia spring and behind the imposing monoliths that dominate this landscape. Most of all, he is hiding within us all, waiting for us to tune into him; waiting for us to listen to the music of his harp, again. 



Ο Απόλλωνας του φωτός
      Image        Αγαπώ τους αρχαίους Θεούς. Ίσως γιατί δεν μου επιβάλλονται όπως οι νέοι, με κανόνες και όρια και πρέπει που δεν μ’ αρέσουν. Είναι σαν να είναι αιωρούμενοι στον χρόνο, σκεπασμένοι με ένα πέπλο που ίσα που τους κρύβει και με προκαλεί να κατανοήσω την ουσία της λατρείας τους.
Με κάποιους συνδέομαι πιο πολύ, άλλοι με τρομάζουν, άλλοι μου είναι άγνωστοι και μετά υπάρχει ο Απόλλωνας, ο θεός του φωτός. Με αυτόν γεννήθηκα γείτονας με το νησί που τον γέννησε κι έτσι νιώθω μια συγγένεια πιο ακριβή.
         Η γενέτειρά του, η Δήλος με καλημερίζει το πρωί και με καληνυχτίζει το βράδυ από το μπαλκόνι μου. Την επισκέπτομαι συχνά, γιατί πάντα μου κάνει δώρα, γιατί την νιώθω πατρίδα μου, γιατί με βοηθάει να ξεκαθαρίσω αγωνίες και να φωτίσω τα σκοτάδια μου.
             Τυχαίνει όμως, να ταξιδεύω στους Δελφούς – τον χειμερινό ναό του Απόλλωνα- κάθε φορά που συμβαίνει κάτι πιο ιδιαίτερο στην ζωή μου. Είτε το έχω συνειδητοποιήσει, είτε όχι, έτσι συμβαίνει τελικά. Και είναι μια μοναδική εμπειρία για μένα να βρίσκομαι σε αυτό το απίστευτο τοπίο, και να κοινωνώ τις αλήθειες του. Ιδίως με ανθρώπους αγαπημένους, που εκατονταπλασιάζουν το αίσθημα της ευγνωμοσύνης μέσα μου και με κάνουν να δοξάζω το φως που ορίζει το μονοπάτι στις ζωές μας.
            Χωρίς να το θέλω, με πιάνει δέος με κάθε σκαλοπάτι που ανηφορίζω, ενεργοποιείται ο σεβασμός  κι ας μην ζω την εποχή της δόξας της λατρείας του, και αισθάνομαι ότι η Πυθία είναι αιώνια καθισμένη πάνω από την σχισμή του ναού για να μου δώσει έναν χρησμό. Όχι με σαφήνεια ίσως, αλλά σίγουρα με θεία έμπνευση και φως. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από το Φως και την επιθυμία μας να το συναντήσουμε. Δεν είναι τυχαίο που η μάνα μας, η γη κάνει το κόπο να στροβιλίζεται προκειμένου το φως να χαϊδέψει όλα τα παιδιά της.
         Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, οι αρχαίοι τόποι λατρείας είναι τόποι μεγάλης δύναμης και ενέργειας. Και είναι γοητευτικό να τους επισκεπτόμαστε, αναγκαίο να πληρώνουμε το «εισιτήριό» τους, ουσιαστικό να τους σεβόμαστε. Είναι όμως άδικο να μην τους νιώσουμε, να μην τους δώσουμε την ευκαιρία να μας προσφέρουν τα δώρα τους.
        Κάθε φορά που βρίσκομαι σε έναν τέτοιο χώρο, κάθομαι με τα μάτια κλειστά και τον νιώθω. Και μόλις ησυχάσω, η δύναμη του χώρου, καταχωρεί πολύτιμες πληροφορίες μέσα μου, λύνει τις απορίες μου, με καθοδηγεί και με επαναφορτίζει ώστε να έχω δύναμη να εκδηλώσω όλη την δυνατότητα της ύπαρξης που είμαι.
        Ο Απόλλωνας είναι ένας θεός με πολλά ονόματα , πολλές πατρίδες, πολλά πρόσωπα. Το αρχαίο ελληνικό είναι όμορφο, γεμάτο μουσική, δύναμη και μυστήριο. Πριν μπεις στον ναό του να πάρεις χρησμό από την Πυθία, διάβαζες μια επιγραφή που έγραφε ‘γνώθι σεαυτόν’. Γιατί αν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι, δεν μπορείς να ακούσεις και να κατανοήσεις τον Θεό του Φωτός ούτε τα λόγια του. Θα ακούσεις την ηχό του Εγώ σου, των επιθυμιών σου, των φόβων σου και του θυμού σου. Ο Απόλλωνας θέλει να σου μιλήσει. Αλλά θέλει να σου μιλήσει για να κατανοήσεις ποιος είσαι, όχι να σου χαϊδέψει τα αυτιά.
                   Άκουσέ τον. Είναι κρυμμένος στις σχισμές των αρχαίων μαρμάρων, στην βλάστηση και στα γάργαρα νερά της Κασταλίας, στους επιβλητικούς βράχους που δεσπόζουν στο μαγικό αυτό τοπίο. Είναι όμως κυρίως κρυμμένος μέσα μας και περιμένει να συντονιστούμε μαζί του για να ακούσουμε την μουσική της άρπας του ξανά.



Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | 4 Comments


 Το ελληνικό κειμενο ακολουθεί….
So, here I am, after another voyage. This time to Guatemala, land of the Mayas.
            Guatemala is a country that takes one on a journey through time; a country which has not followed the Western development of reality, but has instead remained in a different historical phase with low speeds, few needs and a lot of heart. The new meets the old there and they measure up to each other. It’s a chance to realise the pace with which you let life slip through your fingers. In Guatemala everything flows more slowly, so everything is filled with some “inconvenience”. And the more you are discommoded, the more you wonder…
            Why do we travel? Why do we leave the familiar and cosy for the the unknown and uncomfortable?
                Nowadays, we can visit a museum in the comfort and warmth of our own house, take a virtual tour of its exhibits; we can approach any corner of the earth via satellite and observe it from above. So why do we devote all this time and money to endless journeys, which unbalance our sleep and our body?
                On the other hand, how come every time I travel a myriad questions magically find their answers? Why does time elongate and spending it with myself feels substantial and valuable again? In the everyday, I often avoid myself. I know I am displeased but ignore it. But when I travel, pleasure becomes the indisputable priority, the singular goal.
                Each experience is recorded within us in a very unique way. My conclusion is that I travel in order to synchronise my senses with my being and pinpoint the particular moment when a new experience is recorded within me.
               Every time I have attempted to bring a taste or a memento if another place back home, it never pleases in the same way. Mexican chilli tastes bland in Greece; Norwegian salmon seems to only come alive in the snow, the flowers in Bali only touch me in that specific way when they’re being made into a garland and offered in prayer by a local girl’s hands. The Saharan sand only supports, relaxes  and changes me when I am lying on it – not in a little jar on my bookcase.
               Regardless of the price of the hotel, all I remember in time is the laughter or the tear that a particular stimulus – a word, a look – provoked. I remember the chat I had with the maid or the owner. I remember the dream I had one night or the sound of the rain that woke me up another. I rarely remember the colour of the curtain or the carpet.
               Every person with access to the internet can inspect a three-dimensional Acropolis from as far or as close as they want, in high definition. But only when you start to climb that sacred hill in Athens will your feet come into contact with the magical monolith on which it stands; only then will the place’s energy enter you and take you on a journey.
              We think of ourselves as the only active participant. In truth, all we do is make the conscious decision of transporting our body to another place. The real active ingredient is the energy of a place, its smell, the earth that gave birth to and fed its people, its rain, its wind. We do not voyage to the land for its history – it is the land itself that shaped the history with its power.
That is the real journey.
Να ̕̕ μαι λοιπόν πάλι εδώ, μετά από ένα ακόμα ταξίδι. Αυτή την φορά στην Γουατεμάλα, τη γη των Μάγια.
             Η Γουατεμάλα είναι μια χώρα που σε ταξιδεύει στον χρόνο. Είναι μια χώρα που δεν έχει ακολουθήσει την δυτική εξέλιξη της πραγματικότητας κι έχει παραμείνει σε μια προηγούμενη ιστορική φάση, με μικρές ταχύτητες , μικρές ανάγκες, και μεγάλη καρδιά. Κι έτσι εκεί μπορεί να συναντηθεί το παλιό με το νέο και να αναμετρηθούν. Είναι μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσεις την ταχύτητα με την οποία αφήνεις  την ζωή σου να φεύγει μέσα από τα χέρια σου.
             Στην Γουτεμάλα όλα κυλούν αργά. Και γι αυτό έχουν ένα κομμάτι ταλαιπωρίας μέσα τους. Κι όσο πιο πολύ ταλαιπωρείσαι, τόσο πιο πολύ
             Γιατί ταξιδεύουμε;  Γιατί αφήνουμε το γνώριμο και το βολικό για να πάμε στο άγνωστο και το άβολο;
            Τώρα πια, που μπορούμε να μπούμε σε ένα μουσείο από την άνεση και την ζεστασιά του σπιτιού μας και να δούμε με την ησυχία μας τα εκθέματά του ή να πλησιάσουμε με τον δορυφόρο μια γωνιά της γης και να την παρατηρήσουμε γιατί μπαίνουμε στον κόπο να δώσουμε όλα αυτά τα χρήματα και να διαθέσουμε όλον αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να ταξιδέψουμε ώρες ατελείωτες , αναστατώνοντας τον ύπνο μας και την σώμα μας;
           Κι από την άλλη, γιατί κάθε φορά που ταξιδεύω χιλιάδες ερωτήσεις βρίσκουν τις απαντήσεις τους; Γιατί ο χρόνος μεγεθύνεται και η παρέα με τον εαυτό μου γίνεται ουσιαστική και πολύτιμη; Στην καθημερινότητα πολλές φορές με αποφεύγω. Γνωρίζω ότι κάτι δεν είναι ευχαριστημένο και το αγνοώ. Γιατί στα ταξίδια η ευχαρίστηση γίνεται αναντίρρητη προτεραιότητα, γίνεται στόχος;
                       Όπως κάθε εμπειρία κατεγραμμένη μέσα μας με ξεχωριστό τρόπο, έχω καταλήξει  ότι ταξιδεύω για να βρεθούν σε ένα συγχρονισμό οι  αισθήσεις μου, μαζί με την ύπαρξή μου και την τυχαία στιγμή ώστε να δημιουργηθεί μια νέα καταχώρηση μέσα μου.
                      Όσες φορές  προσπάθησα να πάρω μια γεύση ή μια γωνιά ενός ξένου τόπου στο σπίτι μου, ποτέ δεν με ευχαρίστησε με τον ίδιο τρόπο. Το τσίλι του Μεξικού είναι άνοστο στην Ελλάδα, ο σολομός της Νορβηγίας ζωντανεύει λες μόνο στο χιόνι, τα λουλούδια στο Μπαλί με συγκινούν με συγκεκριμένο τρόπο όταν τα πλέκει με τα μικρά της  χέρια μια Μπαλινέζα να τα αφιερώσει στους Θεούς της. Η άμμος της Σαχάρας μπαίνει μέσα μου και με αλλάζει μόνο όταν είμαι ξαπλωμένη πάνω της κι όχι από το βαζάκι που βρίσκεται στην βιβλιοθήκη μου.
Ανεξάρτητα  από το πόσο ακριβό ή φτηνό είναι ένα ξενοδοχείο, αυτό που θυμάμαι είναι το γέλιο ή το δάκρυ που δημιουργήθηκε από ένα ερέθισμα, μια κουβέντα, ένα βλέμμα. Θυμάμαι την κουβέντα που αντάλλαξα με τον υπάλληλο ή το αφεντικό. Θυμάμαι το όνειρο που είδα ξαπλώνοντας ή τον ήχο της βροχής που με ξύπνησε.  Πολύ σπάνια θυμάμαι το χρώμα της κουρτίνας  ή  της μοκέτας που διαθέτει.
                  Μπορεί πλέον κανείς να δει την Ακρόπολη σε 3D από κοντά και από μακριά με λεπτομέρειες και με χρώματα. Μόνο όμως σαν κάνεις τον κόπο και ανέβεις την συγκεκριμένη διαδρομή, και αγγίξουν τα πόδια σου αυτόν τον μαγικό βράχο, η ενέργεια του χώρου θα μπει μέσα σου και θα σε ταξιδέψει.
            Νομίζουμε ότι εμείς δρούμε. Εμείς κάνουμε την συνειδητή πράξη της μετακίνησης του εαυτού μας σε μια ξένη χώρα. Στην πραγματικότητα μας ταξιδεύει η ενέργεια κάθε τόπου, η μυρωδιά του, το χώμα που γέννησε και διαμόρφωσε τους κατοίκους του, η βροχή και ο αέρας του. Δεν μας ταξιδεύει η ιστορία του. Μας ταξιδεύει η ίδια η  γη του, που διαμόρφωσε αυτή ακριβώς την ιστορία , με την δύναμή της.
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 2 Comments